Charles Eames (1907 – 1978) groeide op in St. Louis, Missouri. Hij studeerde architectuur aan Washington University en begon daarna te werken voor een architectenbureau. In 1929 trouwde hij met zijn eerste vrouw, Catherine Woermann, met wie hij een jaar later een dochter kreeg. In 1930 richtte hij zijn eigen architectenbureau op. Hij kreeg tevens een beurs voor de Cranbrook Academy of Art, waar hij uiteindelijk hoofd van de ontwerpafdeling zou worden. In 1941 scheidde Charles van Catherine en trouwde hij met de uit Sacramento afkomstige Ray Kaiser, die hij op Cranbrook Academy had ontmoet. Charles en Ray verhuisden naar Californië.

Charles en Ray Eames

Charles en Ray Eames in Californië

Een missie

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden Charles en Ray Eames door de marine gevolmachtigd om onder andere stretchers en beenspalken te produceren. Hiervoor maakten zij gebruik van een destijds nieuwe techniek die hen in staat stelde om multiplex in complexe vormen te buigen. Na de oorlog gebruikten Ray en Charles deze techniek voor het maken van meubilair. Hun multiplex stoel werd door de invloedrijke architectuurcriticus Ester McCoy de ‘stoel van de eeuw’ genoemd. In 1946 werd hun multiplex meubilair door het bedrijf Evans Products in productie genomen. Niet lang daarna werd deze taak overgenomen door Herman Miller Inc., die tot op de dag van vandaag verantwoordelijk blijft voor de productie van Eames meubilair in de Verenigde Staten. De Europese productie valt onder Vitra International.

Charles zorgde er vanaf het begin af aan voor dat hij nauw betrokken was bij het productieproces van zijn stoelen. Hij nam de tijd om de werknemers in de werkplaats de waarde van het proces en de beweegredenen achter de productie van het ontwerp uit te leggen.

Gerenommeerde architecten over Charles en Ray Eames

Sol Fingerhut (rechts) met op de achtergrond Zenith Plastics

Sol Fingerhut, de uitvinder van het proces waarmee het glasvezel in de zitschaalvorm werd gegoten, vertelde:
“Het grootste gedeelte van de tijd was hij bezig om ons te onderwijzen zodat we zouden begrijpen waar hij het over had. Want in het begin hadden we geen flauw idee waar hij over praatte. We wisten technisch gezien wat we konden doen, maar we begrepen het niet, we wisten niets af van de meubelindustrie, we wisten niets van modern meubilair. Vijf uur later hadden we het door, geloof me. Want hij was absoluut fantastisch, de manier waarop hij ons soort van optilde en met zich meevoerde in zijn discussies. Dat was zijn methode.”

De Amerikaanse architect Edgar Kaufmann schreef in ARTnews over het ontwerpproces van Eames:
“… hij creëert een ontwerptraditie… hij is geëngageerd in een eindeloos avontuur en rigoureuze verkenning van de wereld om hem heen. Tegelijkertijd is hij een ijverige experimentator, die elke mogelijke manier uitprobeert om zijn bevindingen toe te passen, totdat ze getransformeerd zijn van simpele ontdekkingen tot elementen van een nieuw ontwerp. Zijn eindproducten zijn samengesteld uit de spullen van de gewone man, en toch zijn ze daar ver boven verheven.”

In zijn artikel bespreekt Kaufmann het “prachtige nieuwe materiaal” waaruit de zitschalen zijn vervaardigt. Hij prijst de stoel voor haar stevigheid, terwijl ze moeiteloos de organische vormen volgt waar Eames zo bekend om staat.